zamknięte szeregi systemów filozoficznych traktowane są na równi sobie. To "niezależne traktowanie" odbywa się ostatecznie ze szkodą dla filozofii. Niemiec postuluje rozpoczęcie poszukiwań tych stałych osiągnięć. Pogląd ten jest również przedstawiony w Myśli filozoficznej i jej historii: „Nikt już dziś chyba nie praktykuje poważnie platońskich dowodów nieśmiertelności i nikt nie będzie oczekiwał zbawienia ludzkości przez utopię państwa ani nawet nie umieści królestwa idei obok realnego świata”Nicolai Hartmann, „Myśl filozoficzna i jej historia”, wyd. 1994 s. 131.. Hartmann negatywnie ocenia dorobek historyków filozofii; uważa, że wiele rzeczy wymaga ponownego przemyślenia. Chodzi właśnie o rozgraniczenie rzeczy historycznych od ponadhistorycznych. Rzeczy ponadhistoryczne są uniwersalnymi zdobyczami filozofii; np. cnota u Arystotelesa. Rzeczy historyczne to niewygodne naleciałości, które niczego nowego nie wprowadzają i nie powinny interesować filozofów.
W Systematycznej Autoprezentacji autor postuluje także o zadawanie podstawowych pytań filozoficznych – jest to nawiązanie do metod stosowanych przez Sokratesa.