Ponownie otwarto go 17 czerwca 1917, przeznaczając go na cele leczenia chorób płuc, a w 1918 otwarto w nim oddział chirurgiczny.
Od 8 lutego 1940 szpital podlegał łódzkiemu Judenratowi i służył leczeniu Żydów z getta łódzkiego. We wrześniu 1942 okupanci niemieccy podjęli akcję likwidacji chorych w getcie, co przyczyniło się do zamknięcia wszystkich szpitali w jego obrębie. Szpital pw. św. Józefa przekształcono wówczas w zakład niewolniczej pracy – oddział produkcji pończoch i rękawiczek – zakład 67 (niem. Handschuh und Strumpf Abteilung – Betrieb 67). Od 1945 szpital przywracano do funkcjonowania. Pierwszym dyrektorem został dr Józef Komza. Rolą dyrektora było przede wszystkim podniesienie szpitala ze zniszczeń, znalezienie wykwalifikowanego personelu. W 1951 szpital w pełni funkcjonował i obejmował 165 łóżek oraz posiadał kompletny personel lekarski. W 1952 po śmierci Komzy nowym dyrektorem został Edmund Bartkowiak z Kliniki Ortopedii w Poznaniu. W marcu 2014 po wybudowaniu Centrum Kliniczno-Dydaktycznego Uniwersytetu Medycznego przy ul. Pomorskiej 251 przeniesiono ortopedię z ul. Drewnowskiej.
Przypisy
Kategoria:Budynki szpitali i zakładów opieki medycznej w Łodzi Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1892 Kategoria:Zabytkowe budynki w Łodzi