w Meluzynie, 1873, Jotcie, 1876, Katarzynie, córce bandyty, 1879, a także jako Kwiaciarka Jadwiga (Pan Twardowski, 1874), Freja (Bogini Walhalli, 1875), Topaz (Flick i Flock, 1870), Adelina (Modniarki, 1878) i Kapłanka Tasyr (Indie, 1880).

W styczniu i lutym 1873 roku tańczyła gościnnie w Teatrze San Carlo w Neapolu, gdzie została wyróżniona Złotym Medalem, a w lipcu tego roku trzykrotnie wystąpiła na scenie Opery Wiedeńskiej.

Leczyła się na gruźlicę, ale mimo cyklicznych wyjazdów do uzdrowisk musiała zakończyć karierę. Pierwszy raz poprosiła o zwolnienie w 1878 roku, ale występowała jeszcze kilka lat. Ostatni raz zatańczyła 3 listopada 1881 roku (partia solowa w divertissement z opery Elda). W dniu 16 czerwca 1882 roku w Teatrze Wielkim zorganizowano jej pożegnalny benefis, w którym wzięły udział wszystkie zespoły Warszawskich Teatrów Rządowych. Z powodu wczesnego zakończenia kariery miała potem trudności z otrzymaniem emerytury. Dostała ją dopiero krótko przed śmiercią, w 1883 roku, po interwencji w Petersburgu. Jesienią 1882 roku wyjechała jednak na Riwierę francuską i w rok później zmarła w Nicei.

Na motywach życia i kariery Heleny Cholewickiej powieść o artystce pt.