Dialogi, które uznał za autentyczne podzielił na trzy grupy:
I Najwcześniejsze, odznaczające się elementami poetyckimi i dramaturgicznymi: Protagoras, Fajdros, Gorgiasz, Fedon.
II Środkowe, odznaczające się subtelnością dialektyczną: Teajtet, Sofista, Polityk, Parmenides, Kratyl.
III Późne, harmonijnie komponujące obie jakości: Fileb, Uczta, Państwo, Timajos, Kritias.
(Obecnie nie podziela się tak daleko idącego krytycyzmu. Zob. tekstometria.)
Po dokonaniu tego podziału Ast wydał kompletną edycję dzieł Platona (II vols., 1819-1832) z łacińskim przekładem i komentarzem. Jego ostatnim dziełem był Lexicon Platonicum(3 vols., 1834-1839), wartościowy a zarazem obszerny. W swoich dziełach estetycznych łączył poglądy Schellinga z poglądami Winckelmanna, Lessinga, Kanta, Herdera, Schillera i innych. Jego historie filozofii odznaczają się raczej akademickim krytycyzmem niż oryginalnością myśli, chociaż są interesujące jako utwierdzenie oczywistej obecnie zasady, że historia filozofii nie jest historią poszczególnych opinii, ale raczej historią rozumu jako pewnej całości;