Kontrowersje wzbudzały również dobre relacje między Đinđiciem a byłym prezydentem Serbskiej Republiki Bośni i Hercegowiny i zbrodniarzem wojennym – Radovanem Karadžiciem. Wobec przedłużających się protestów państwa zachodnie zaczęły domagać się od Miloševicia poszanowania zasad demokratycznych.

Według polskiej bałkanistki, Mirelli Korzeniewsko-Wiszniewskiej, skrajne poglądy opozycji mogły przyczynić się do niewielkiego zainteresowania opinii międzynarodowej wydarzeniami w Serbii. Sam Milošević wówczas uchodził za polityka bardziej umiarkowanego i wyważonego, a przede wszystkim przewidywalnego. Zachód obawiał się, że w przypadku zwycięstwa opozycji mogłoby dojść do odrzucenia warunków porozumienia z Dayton, w wyniku czego doszłoby do wybuchu nowej wojny na Bałkanach.

Zakończenie protestów W nocy z 2 na 3 lutego policja starła się z protestującymi przy wejściu na most Branko w Belgradzie. Służby porządkowe użyły armatek wodnych, mimo ujemnej temperatury powietrza. Podczas starć pobito około tysiąca uczestników manifestacji.

Starcia z policją zniechęciły część obywateli do kontynuowania protestu oraz umożliwiły Miloševiciowi skłócenie opozycji.