Barycheloides alluviophilus – gatunek pająków z infrarzędu ptaszników i rodziny Barychelidae. Występuje endemicznie na Nowej Kaledonii. Zasiedla okresowo zalewane lasy deszczowe na nizinach.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1994 roku przez Roberta Ravena. Jako lokalizację typową wskazano Rivière Bleue w Prowincji Południowej Nowej Kaledonii. Epitet gatunkowy oznacza „lubiący aluwia” i nawiązuje do preferencji siedliskowych gatunku.

Morfologia Samice osiągają 25 mm, a samce 22 mm długości ciała. Karapaks jest duży, długości od 10 do 12 mm, w zarysie prawie jajowaty, ubarwiony pomarańczowobrązowo, u samic porośnięty tylko włoskami brązowymi, u samców zaś brązowymi i srebrnymi. Jamki karapaksu są krótkie, szerokie i silnie zakrzywione. Szczękoczułki u samca są pomarańczowobrązowe, u samicy ciemnorudobrązowe. Szczecinki na szczękoczułkach są czarne. Bruzda szczękoczułka u samca ma 9 dużych i małych zębów na krawędzi przedniej, od 10 do 15 ziarenek w części środkowo-nasadowej i falisty szereg 9 małych ząbków w części środkowo-odsiebnej. Bruzda szczękoczułka u samicy ma 5 dużych i 3 małe zęby na krawędzi przedniej oraz, od 10 do 15 ziarenek w części środkowo-nasadowej i szereg 10 małych ząbków w części środkowo-odsiebnej.