Produkcja była wówczas powolna, jedna prasa mogła wybić kilkadziesiąt monet na minutę.

W 1801 roku mennica w Filadelfii zaczęła wybijać duże srebrne i brązowe medale, które miały być wręczane indiańskim wodzom na znak pokoju. Użyli ich m.in. Meriwether Lewis i William Clark podczas swojej ekspedycji.

W XIX wieku Stany Zjednoczone doświadczyły dwóch gorączek złota: w Północnej Karolinie i Georgii. Mennica w Filadelfii nie nadążała z przetopem, rafinacją złota oraz wybijaniem z niego monet. W związku z tym w 1835 roku Kongres przegłosował prawo pozwalające utworzyć oddziały mennicy w Nowym Orleanie, Dahlonedze i Charlotte. Dwie ostatnie miały specjalizować się w wybijaniu monet złotych, z kolei w Nowym Orleanie bito zarówno złote, jak i srebrne monety. Dla zwiększenia liczby wybijanych w mennicy monet, 23 marca 1836 roku wprowadzono do użytku maszyny parowe. Był to rezultat zaplanowanej wyprawy Franklina Peale’a do Europy, podczas której miał poznać techniki produkcji monet na Starym Kontynencie.