Po maturze miał kontynuować edukację na akademii górniczej. W 1913 podjął studia w Wiedniu. U kresu I wojny światowej w październiku 1918 przebywał na urlopie w Sanoku. Po przejęciu tam władzy lokalnej przez Polaków w listopadzie 1918 uczestniczył w usuwaniu pozostałości rządów austriackich w mieście. Ochotniczo brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej z lat 1918–1919. Przed 1920 uzyskał stopień doktora praw. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 16 października 1920 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Był wówczas praktykantem sądowym w tym mieście. Na przełomie lat 20./30. był działaczem koła Towarzystwa Szkoły Ludowej w Sanoku, pełniąc funkcję sekretarza. W latach 30. był właścicielem rodzinnej kamienicy przy ulicy Kościuszki.
Według stanu z 1928 jako aplikant u dr. Edwarda Stenzla we Lwowie był członkiem nadzwyczajnym Oddziału Lwów Związku Adwokatów Polskich. W 1928 został wpisany na listę adwokatów w okręgu Izby Adwokackiej we Lwowie. W kolejnych latach był adwokatem w obrębie Sądu Okręgowego we Lwowie, pracując w tym mieście przy ulicy Listopada 35, od około 1932 przy ulicy Grodzickich 2, od około 1934 przy placu Akademickim 2. 31 marca 1931 został wybrany na zastępcę członka rady dyscyplinarnej w Izbie Adwokackiej we Lwowie. W latach 30.