Phyllis Wong (2011). „Saga of communist insurgency in Sarawak”. The Borneo Post. Indonezja, dzięki poparciu doradców prezydenta Johna F. Kennedy’ego – McGeorge Bundy’ego i Roberta Komera, zyskała wpływy handlowe w Nowej Gwinei Holenderskiej (Papua Zachodnia) oraz wprowadziła swój korpus wojskowy na wyspę. W 1962 roku z inicjatywy senatora Roberta F. Kennedy’ego, Indonezja, Holandia i przedstawiciele ONZ podpisali umowę dotyczącą przyszłości regionu, lecz w tym samym roku grono papuaskich działaczy ogłosiło niepodległość Zachodniej Nowej Gwinei, jednak rzeczywistą kontrolę nad wyspą sprawowała Indonezja, co zostało też poparte przez opinię międzynarodowąRezolucja Zgromadzenia Ogólnego 2514 (XV), 14 grudnia 1960 rokuna podstawie Rezolucji 1514 (XV) ONZ.
Odsunięcie od władzy przez Suharto W lipcu 1963 Zgromadzenie Narodowe ogłosiło go dożywotnio prezydentem. Ze względu na obawy interwencji ze strony Holandii, Wielkiej Brytanii lub Stanów Zjednoczonych, Indonezja rozpoczęła w 1957 roku proces zakupu broni z ZSRR i bloku wschodniego, z czym wiązały się silne wpływy radzieckich instruktorów i doradców wojskowych. Gdy partia komunistyczna zaczęła zdobywać coraz większe poparcie, aż w końcu zagroziła rządowi nacjonalistów, USA wycofało swoją pomoc względem IndonezjiWitton (2003), s. 29.