Malta od 1130 roku - wraz z obszarem całej wyspy Sycylii, południowej części Półwyspu Apenińskiego z Neapolem - formalnie wchodziła w skład Królestwa Sycylii, jednak znajdowała się pod ich wpływem już od 1091 roku, gdy Roger I, normański hrabia Sycylii po całkowitym odbiciu z rąk muzułmanów Emiratu Sycylii przejął również wpływy nad Maltą.
W latach 1266–1283 w posiadaniu Andegawenów, przepędzonych przez flotę aragońską. W 1479 r. Malta i Sycylia formalnie przeszły pod władzę Korony Aragonii, wydany w 1492 r. Edykt z Alhambry zmusił wszystkich Żydów do opuszczenia wysp maltańskich.
W czasach, gdy Malta była częścią Królestwa Sycylii, najbardziej prestiżowymi językami na wyspach maltańskich były łacina i język sycylijski. Rodzimy, dopiero wówczas powstający język maltański był przede wszystkim językiem mówionym, używanym przez zwykłych ludzi, nie był używany w kontaktach oficjalnych.
Atak Normanów na Maltę w 1091 thumb|Roger I, hrabia Sycylii
Flota normańska dowodzona przez hrabiego Rogera I opuściła przylądek Scalambri na Sycylii w czerwcu lub w lipcu 1091 roku, w ciągu dwóch dni docierając na Maltę.