Pomogło nam to dowiedzieć się, co [opiekunowie z Korei Północnej] dla nas planowali”.
Manski i jego załoga odbyli trzy podróże do Korei Północnej, spędzając w tym kraju łącznie dwa miesiące. Chociaż twórcom filmu przyznano początkowo trzy różne okresy kręcenia, północnokoreańscy urzędnicy odwołali zaplanowaną trzecią wizytę, powołując się na wybuch eboli. Baumann powiedział o odwołanej wizycie: „Osobiście uważam, że nie podobało im się, że nagrywaliśmy materiały z wyraźnym podirytowaniem”. Baumann ujawnił, że Manski był tak sfrustrowany, że jego północnokoreańscy opiekunowie wielokrotnie instruowali go jak filmować, że ten czasami obracał kamerę by ich nagrywać.
Pod koniec każdego dnia zdjęć władze sprawdzały nagranie i usuwały sceny, które uznali za nie do przyjęcia. Aby obejść tę cenzurę i nagrać nieskryptowane chwile, Manski pozostawiał aparaty cyfrowe włączone przez całą sesję, nawet po tym, jak północnokoreańscy opiekunowie krzyczeli „cięcie”. Załoga zastosowała system nagrywania, który rejestrował cały materiał na dwóch oddzielnych kartach pamięci – przekazała jedną z kart pamięci do wglądu władzom Korei Północnej, a drugą ukrywała. „Operatorka była bardzo odważna. Włożyła [kartę pamięci] do spodni, kiedy szła do toalety. Jedną z nich dawali Koreańczykom z Północy, a drugą zabrali ze sobą” dodała Simone Baumann.