Do chwili obecnej przetrwało zaledwie 200 zdjęć wykonanych w powstaniu, które autor wyniósł w lasce, opuszczając miasto z ludnością cywilną po kapitulacji. Z obozu przejściowego w Pruszkowie został zwolniony jako niezdolny do pracy i jedyny opiekun swego syna. Wraz z nim trafił do Poronina, gdzie doczekali wyzwolenia w styczniu 1945 r. Do Warszawy powrócili w marcu 1945 r.

Po wojnie Stefan Rassalski zatrudnił się w nowo powstałym Biurze Odbudowy Stolicy, gdzie prowadził pracownię dokumentacyjno-fotograficzną. Współorganizował tygodnik „Stolica”, powstały w listopadzie 1946 r. z przekształcenia „Skarpy Warszawskiej”, i był jego pierwszym sekretarzem redakcji. Swoje fotografie sygnował imieniem i nazwiskiem lub dawnym konspiracyjnym pseudonimem „Ster”, niekiedy publikował też jako BOS lub NROW (Naczelna Rada Odbudowy Warszawy). Związał się wówczas z Joanną Czyżewską, sekretarką techniczną w redakcji „Stolicy”, z którą mieszkał przy ul. Mazowieckiej i która często towarzyszyła mu w fotograficznych plenerach. Jego syn Bożydar przebywał wówczas u dziadków w Rembertowie.