Malta w latach 218 p.n.e. – 870 n.e. znajdowała się pod panowaniem Starożytnego Rzymu. W 257 p.n.e. miał miejsce pierwszy atak Rzymian i w 218 p.n.e. Malta przeszła pod władanie Imperium Rzymskiego. W roku 60 n.e. na mieliźnie u brzegów wyspy rozbił się statek przewożący do Rzymu, jako więźnia, św. Pawła, który uzdrowił ojca Publiusza i wielu innych chorych oraz nawrócił Maltę na chrześcijaństwo.

Po podziale Cesarstwa Rzymskiego w 395 roku, wyspa znalazła się w granicach Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W latach 454–464 terytorium posiadali Wandalowie a od 464 r. Ostrogoci. W 533 roku – w ramach rekonkwisty Justyniana I – kontrolę nad wyspą przejęło Cesarstwo Bizantyńskie, co trwało do 870 roku, gdy Malta zostały podbita przez Arabów (berberyjską dynastię Aghlabidów z Afryki Północnej).

Okres rzymski wprowadził dekoracyjne mozaikowe podłogi, marmurowe kolumnady i klasyczne posągi. Założono miasta m.in. Melite oraz Gaulos oraz budowano liczne świątynie i pałace. Niestety, do dziś pozostało niewiele, najbardziej pokaźnymi pozostałościami są ruiny Domvs Romana, w których znaleziono kilka dobrze zachowanych mozaik i statuetek.