Na przełomie XIX i XX wieku wspólnie z Shunsō Hishidą stworzył nurt malarstwa bez konturów (mōrō-tai)Mōrō-tai (styl niejasny, zamazany, niewyraźny) – negatywny termin ukuty przez japońskich krytyków tego stylu, którzy uważali te dzieła za „daleko odbiegające od poczucia przejrzystości, które było cechą charakterystyczną japońskiego malarstwa”., w którym tradycyjnie określające kontury i szczegóły form linie zastąpione zostały przez plamy tuszu, w późniejszym czasie jednak odszedł od niego. Po śmierci Hishidy w 1911 roku został głównym przedstawicielem malarstwa nihonga w Tokio i przyczynił się do renesansu tradycyjnego malarstwa monochromatycznego tuszowego i malarstwa na parawanach. W latach 30. zwrócił się bardziej ku japońskim tradycjom, tak w formie jak i w tematyce obrazów (np. widoki góry Fuji). W czasie wojny optymizm jego wczesnych dzieł ustąpił miejsca surowej powadze i poczuciu surowego majestatu.
W 1931 roku został mianowany artystą dworu cesarskiego (teishitsu gigei-in). Był członkiem Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych (Teikoku Geijutsu-in). W 1937 roku został odznaczony Orderem Kultury.