I Mistrzostwa Świata w Łucznictwie – turniej łuczniczy, który odbył się w dniach 23 sierpnia – 6 września 1931 we Lwowie, w Polsce.
Indywidualnie mistrzem świata został Polak Michał Sawicki, wicemistrzem Polka Janina Kurkowska-Spychajowa, a brązowy medal zdobył Francuz René Allexandre. Drużynowo mistrzami zostali Francuzi, wicemistrzami męska reprezentacja Polski, brąz zdobyła żeńska reprezentacja Polski.
Reprezentacje Najliczniejsza była reprezentacja gospodarzy – Polaków. Do Lwowa przybyli także Francuzi, zawodnicy z Czechosłowacji oraz Szwed. Wśród 21 zawodników było osiem kobiet – 7 Polek i 1 reprezentantka Czechosłowacji.
System rozgrywek Odbyły się dwie konkurencje: indywidualna oraz drużynowa. W zawodach zawodnicy obu płci rywalizowali razem. W obu konkurencjach zawodnicy oddawali strzały z trzech dystansów: 30, 40 i 50 m. O miejscu w klasyfikacji decydował łączny wynik.
Wydarzenia Polska została wybrana na gospodarza I Mistrzostw Świata w Łucznictwie w uznaniu wkładu Polaków w utworzenie Międzynarodowej Federacji Łuczniczej, której założenie ogłoszono podczas trwania mistrzostw, 4 września 1931.
Zawody odbyły się na stadionie na Kleparowie. Równocześnie w tym samym miejscu i czasie rozgrywane były Mistrzostwa Świata w Strzelectwie 1931.