Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: I, IV, II, III. Osiągają długość od 4,5 do 10,6 mm. Wszystkie pary mają pozbawione wcięć krętarze, pozbawione skopuli i grzebieni nadstopia oraz organy tarsalne położone odsiebnie względem trichobotrii. Pierwsza para odnóży ma na spodzie goleni trzy pary kolców, z których jedna ulokowana jest dystalnie. Golenie trzeciej i czwartej pary mają po dwa kolce grzbietowe, zaś na parze pierwszej i drugiej występują w ich miejsce szczecinki bazalne. Najbardziej odsiebne trichobotrium nadstopia jest długie i kątowo zagięte. Nogogłaszczki zachowały trichobotria na stopach. U samca nogogłaszczki mają krótki i silnie zmodyfikowany goleń, zesklerotyzowaną apofyzę medialną, tęgi embolus oraz umieszczony odsiebnie błoniasty konduktor.
Opistosoma (odwłok) zaopatrzona jest w duży, spłaszczony stożeczek równomiernie porośnięty włoskami. Kądziołki przędne pary przedniej są dłuższe niż te pary tylnej.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1973 roku przez Raymonda Roberta Forstera i Cecila Louisa Wiltona w czwartej części monografii poświęconej pająkom Nowej Zelandii.