11 marca 1966 w Rzymie zdobył tytuł mistrzem Europy (EBU) w kategorii półciężkiej odbierając go Giulio Rinaldiemu. W tym samym roku przegrał towarzyską walkę z Bobo Olsonem. Kilkakrotnie z powodzeniem bronił tytułu mistrza Europy, m.in. w walce w Chicem Calderwoodem uznanej za nieodbytą z powodu ulewnego deszczu, a także z Wilhelmem von Homburgiem, który został w 11. rundzie zdyskwalifikowany za uderzanie przeciwnika głową, kiedy prowadził na punkty. Del Papa wygrał także towarzyską walkę z Jürgenem Blinem. 2 grudnia 1967 we Frankfurcie stracił pas mistrza Europy przegrywając przez nokaut z Lotharem Stengelem. W styczniu 1969 próbował odzyskać ten tytuł, ale przegrał z Tomem Bogsem, który w międzyczasie pokonał Stengela.
Del Papa ponownie został mistrzem Europy w wadze półciężkiej, kiedy 6 lutego 1970 w Mediolanie pokonał kolejnego (po Bogsie) mistrza Ivana Prebega. Przegrał towarzyską walkę z Gregorio Peraltą w czerwcu tego roku, a także dwukrotnie obronił tytuł mistrzowski, wygrywając m.in. z Rüdigerem Schmidtke. Kolejna obrona nie była udana, gdyż 22 stycznia Conny Velensek pokonał go na punkty.