Zbiorniki nasienne mają szerokie, przezroczyste, często poskręcane przewody. Nogogłaszczki samicy mają dwa szeregi trichobotrii na goleniach, natomiast pozbawione są ich na stopach. Nogogłaszczki samca mają spiczasty odsiebny koniec cymbium, bulbus z dużą płytką wyrastającą z przednio-bocznej strony tegulum, zakręcony i osadzony dystalnie embolus oraz dobrze wykształconą apofyzę medialną.
Ekologia i występowanie Wszystkie gatunki są endemitami Nowej Zelandii. Zasiedlają one głównie lasy, ale niektóre gatunki spotyka się też w suchych formacjach krzewiastych i na łąkach. Pod kamieniami i butwiejącymi kłodami konstruują poziome, płachtowate sieci łowne niewielkich rozmiarów, ale przypuszczalnie polują także aktywnie, o czym świadczyć ma odnajdywanie obu płci w pułapkach Barbera.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1973 roku przez Raymonda Roberta Forstera i Cecila Louisa Wiltona w czwartej części monografii poświęconej pająkom Nowej Zelandii. Autorzy wyznaczyli jego gatunkiem typowym opisanego w tej samej publikacji A. ansa. Forster i Wilton umieścili ten rodzaj w obrębie Amphinectidae, jednak w 2017 roku przeniesiony on został do rodziny Stiphidiidae przez Warda C.