11 września 1969 w Kopenhadze został mistrzem Europy (EBU) w wadze średniej po pokonaniu obrońcy tytułu Juana Carlosa Durána. W 1969 i 1970 trzykrotnie skutecznie bronił mistrzostwa wygrywając m.in. z Chrisem Finneganem. 12 lutego 1970 zanotował pierwszy remis w swojej karierze (z Donem Fullmerem), a 4 czerwca tego roku pierwszą porażkę (z Emile Griffithem). 4 grudnia 1970 w Rzymie przegrał z Duranem i utracił pas mistrza Europy. W 1972 stoczył 7 walk, w tym zwycięską z Fullmerem i przegraną z Bunnym Sterlingiem.
Zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata organizacji WBA i WBC 19 sierpnia 1972 w Kopenhadze, ale dotychczasowy mistrz Carlos Monzón pokonał go przez techniczny nokaut w 5. rundzie. 18 stycznia 1973 w Kopenhadze ponownie zdobył wakujące mistrzostwo Europy w wadze średniej po wygranej z Fabio Bettinim, ale nie bronił tego tytułu. W tym samym roku wygrał m.in. z Mikiem Quarrym i Vicente Rondónem. 12 marca 1974 w Londynie próbował odebrać tytuł mistrza Europy w wadze półciężkiej Johnowi Contehowi, ale przegrał wskutek kontuzji w 6. rundzie. Później stoczył jeszcze 5 walk, w tym wygraną z Bunnym Sterlingiem i przegraną z Pierre Fourie.