Pod koniec 1922 został przeznaczony na posadę wikarego do Rozembarku. Z tej funkcji na początku 1923 został mianowany ekspozytem w Nisku i pozostawał tamże w tym charakterze do 1931. Po skończonym urlopie wiosną 1931 został mianowany wikarym w Jarosławiu i był nim do 1932. W 1932 był wikarym w Tyczynie i z tej funkcji 17 października 1932 otrzymał instytucję kanoniczną na probostwo w Dobromilu przy tamtejszym kościele Przemienienia Pańskiego. Na tym stanowisku posługiwał w latach 30.. Przed 1932 otrzymał tytuł kanonika. W latach 30. był działaczem delegatury w Jarosławiu Ligi Morskiej i Kolonialnej.
Po wybuchu II wojny światowej z 1939 i wkroczeniu sowietów do Przemyśla (28 września 1939) zamieszkiwał wraz z innymi duchownymi w tamtejszym pałacu biskupim. Do 1943 pozostawał proboszczem w Dobromilu w okresie trwającej okupacji niemieckiej. Do jesieni 1942 działał w delegaturze Polskiego Komitetu Opiekuńczego w Bukowsku nieopodal rodzinnego Sanoka (z dalszej działalności wykluczyła go choroba)Prace historyczno-archiwalne, Tomy 15-18. s. 88.. Od 1945 do kwietnia 1950 pełnił funkcję administratora parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Albigowej.
Na emeryturze zamieszkiwał w Zielonce.