Ricardo Sanz de Samper y Campuzano (ur. 19 grudnia 1873 w Santa Fe de Bogota, zm. 22 lutego 1954 w San Remo) – kolumbijski duchowny katolicki, majordomus papieski.

Był synem Rodolfa i Teresy Campuzano. W młodości służył wojskowo, dochodząc do rangi porucznika artylerii. Pełnił funkcję sekretarza kolumbijskiej delegacji dyplomatycznej w Paryżu. W czerwcu 1895 przyjął habit klerycki w Paryżu; kazanie w czasie tej uroczystości wygłaszał zaprzyjaźniony z nim dyplomata watykański, sekretarz nuncjatury paryskiej Szwajcar Alfredo Peri-Morosini. Sanz de Samper ukończył następnie studia w watykańskiej szkole dyplomatycznej (Kościelnej Akademii Szlacheckiej). Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował w otoczeniu papieża Leona XIII, który nadał mu tytuł tajnego szambelana (1899). Ten sam tytuł otrzymał od następcy Leona, papieża Piusa X (1903).

Przez sześć lat pełnił czasowo obowiązki mistrza Komnaty Papieskiej. W 1910 otrzymał godność kanonika przy bazylice watykańskiej. W maju tegoż roku uczestniczył w otwarciu po remoncie katedry kantonu szwajcarskiego Ticino w Lugano. W 1911 został powołany na sekretarza Kongregacji Ceremonii.