W zamierzeniu kaplica miała pełnić funkcję świątyni do sprawowania nabożeństw dla wiernych obrządku rzymskokatolickiego, jak również miejsce pochówków członków tejże familii. W kaplicy mogło pomieścić się około 10-12 osób. Do sprawowania nabożeństw przybywali duchowni np. z Sanoka, Liska. Odprawiano tam nabożeństwa majowe i rezurekcje. W charakterze świątyni kaplica funkcjonowała do 1931 tj. do roku otwarcia we wsi kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
W podziemiach kaplicy utworzono wnęki trumienne w dwóch kondygnacjach w łącznej liczbie przeznaczonej dla ośmiu pochowków. Grobowe podpiwniczenie kaplicy był zamykane podwójnym żelaznym zamknięciem. Zajęte wnęki trumienne były zamurowywane. Według planu architektonicznego krypty posiadały wentylację. Zostali tam pochowani (w trumnach drewnianych bądź metalowych): thumb|240px|Wnęki trumienne Adam Wiktor (1847-1907), Olga Wiktor z domu Żurowska (żona Adama), Helena Pędrecka z domu Jabłońska, prawdopodobnie: Anna Leopoldyna Wiktor z domu Zatorska (1820-1898, żona Jakuba Wiktora).