Następnie brał udział w II bitwie pod El Alamein oraz w walkach w Tunezji.

Podczas walk we Włoszech został ciężko ranny w okolicach Pontecorvo i został ewakuowany do Neapolu. Po zwolnieniu ze szpitala brał udział w operacji Dragoon oraz w wyzwoleniu Tulonu, doliny Rodanu i w walkach Wogezach i Alzacji. Wojnę zakończył na południu Alp. Od 1945 był adiutantem generała Marie Pierre Kœniga, w 1946 został zdemobilizowany.

W 1953 został wybrany merem Saint-Chéron i funkcję tę pełnił do 1965. W latach 1960–1962 i 1967–1968 pracował w gabinecie ministra obrony Pierre’a Messmera. W 1962 został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego, reelekcję uzyskał w 1968 i w 1973. W latach 1972–1974 pełnił funkcję ministra poczty i telekomunikacji w pierwszym i drugim rządzie Pierre’a Messmera, a w 1974 był ministrem odpowiedzialnym za relacje rządu z parlamentem w trzecim rządzie Messmera. Od 1975 do 1982 był prezesem Société française de télédistribution.

W 2020 wydał wspomnienia pt. Espérer pour la France. Les mémoires d’un Compagnon de la Libération. Od 2010 był członkiem kapituły, a w 2020 został kanclerzem honorowym kapituły Orderu Wyzwolenia.