Na przełomie XIX i XX w. Medem kierował kółkami partyjnymi, był członkiem lokalnego komitetu, ponadto był autorem proklamacji na 1 maja 1900 oraz artykułu do „Der Weker”. Został aresztowany w 1901 i skazany na 5-letnie zesłanie na Syberię. Po krótkim pobycie w moskiewskim więzieniu został z niego zwolniony ze względu na stan zdrowia po czym wyjechał do Berna, gdzie podjął naukę na wydziale filologicznym Uniwersytetu w Bernie i rozpoczął działalność w lokalnym Bundzie. Został też mianowany sekretarzem Biura Centralnego zagranicznych grup Bundu, a w 1903, na V zjeździe partii, został członkiem Komitetu Zagranicznego. Był współautorem rezolucji V zjazdu, opublikowanej w „Vestinke Banda”, w której sformułował poglądy Bundu na kwestie narodu i autonomii. Postulował prawo narodów do samookreślania, uznając również prawo Polski do funkcjonowania jako osobne państwo. Uczestniczył w VI Kongresie II Międzynarodówki w Amsterdamie w 1903, a także przewodniczył VI zjazdowi Bundu w 1905 w Zurychu, postulując narodowo-kulturalną autonomię dla Żydów (tzw. ) w przyszłej federacyjnej Rosji. W 1905 udał się do Wilna, gdzie został współredaktorem pisma bundowskiego „Nasze Słowo”. Na VII zjeździe partii został powołany do Centralnego Komitetu partii, w którego składzie był do 1914.