Na I ogólnokrajowej konferencji organizacji bundowskich w grudniu 1917 w Lublinie został wybrany ponownie do Centralnego Komitetu partii, jednak stopniowo zaczął się wycofywać z przewodnictwa Bundowi. Jedną z jego ostatnich wypowiedzi politycznych był wstęp do broszury „Bund und Zjonismus”, w której wypowiadał się krytycznie o syjonizmie.

Po wojnie był inicjatorem powstania Komitetu Dinezona, Medema i Rajchmana, przyszłej Centralnej Żydowskiej Organizacji Szkolnej. Inicjował rozszerzanie sieci żydowskich szkół i domów dziecka. Działał na rzecz powstania Stowarzyszenia „Szul-Buch” oraz założył organizację oświatową „Idiszer Szul un Fołksbildung Farajn”. Inicjował żydowskie kursy nauczycielskie i działał na rzecz towarzystwa „Unzere Kinder”.

Na zjeździe w Krakowie w kwietniu 1920 został usunięty z Centralnego Komitetu partii. W grudniu 1920 postanowił wyjechać do Nowego Jorku na zaproszenie Żydowskiej Federacji Socjalistycznej. W Stanach Zjednoczonych działał na rzecz partii – zbierał fundusze na rzecz wznowienia „Lebensfragen”. Publikował liczne artykuły na łamach gazet: „Forwerts”, „Cukunft”, „Naje Wełt” i „Frajnd” krytyczne wobec bolszewizmu i Rosji Radzieckiej. Medem zmarł w 9 stycznia 1923 w wyniku towarzyszącej mu od dzieciństwa choroby nerek.