W sierpniu 1980 r. aktywnie włączył się w działania komitetu strajkowego Stoczni Gdańskiej. Pełnił funkcje związane z zapewnieniem bezpieczeństwa strajkującym, wyżywieniem oraz poprawą warunków bytowych na terenie zakładu. Po zakończeniu strajku, jako osoba ciesząca się zaufaniem pracowników, został wybrany przewodniczącym Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Stoczni Gdańskiej. Odpowiadał za zorganizowanie wyborów i przekształcenie komitetu założycielskiego w komisję zakładową. Wspierał również rodzące się w okolicy organizacje związkowe, w listopadzie 1980 r. brał udział w mediacjach pomiędzy Komisją Koordynacyjną Przemysłu Cukrowniczego a komitetami założycielskimi NSZZ „Solidarność” z terenu całego kraju. Dzięki jego działalności, w charakterze obserwatora, doszło do zawarcia porozumienia ze stroną rządową i spełnienia oczekiwań protestujących.
Z chwilą zwołania I Zakładowego Zebrania Delegatów w lutym 1981 r. zrezygnował z funkcji przewodniczącego zakładowej organizacji Solidarności. Został członkiem Prezydium Komisji Zakładowej, został też wybrany na delegata na zjazd regionalny gdańskiej Solidarności w lipcu 1981 r. Na II Walnym Zebraniu Delegatów NSZZ „Solidarność” Stoczni Gdańskiej w listopadzie 1981 r.