Po podpisaniu rozejmu w Compiègne wyjechał do Lewantu, gdzie ponownie odznaczył się w boju. W 1919 roku brał udział w wojsk francuskich w rosyjskiej wojnie domowej, w Odessie. W 1924 został przydzielony do , a później do 3 Cudzoziemskiego Pułku Piechoty, w którego składzie brał udział w wojnie o Rif. W 1928 został dowódcą batalionu, od 1931 służył w 2 Cudzoziemskim Pułku Piechoty w Maroku, a później w w Tonkinie. W czerwcu 1938 roku został awansowany do stopnia podpułkownika i powrócił do służby w Maroku.
W lutym 1940 roku został dowódcą 13 Półbrygady Legii Cudzoziemskiej i brał z nią udział w kampanii norweskiej, odznaczając się m.in. podczas walk o Narwik. 16 czerwca 1940 roku wraz ze swoją jednostką trafił do Bretanii, a następnie na pokładzie statku towarowego przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wraz z częścią swojej jednostki dołączył do sił Wolnych Francuzów. W 1940 został awansowany do stopnia pułkownika.
Pod koniec sierpnia 1940 został wraz ze swoją jednostką wysłany do Afryki, by brać udział w operacji Menace oraz w walkach na terenie Kamerunu i Sierra Leone. Odmówił jednak wzięcia udziału w kampanii o Gabon, nie chcąc walczyć z innymi Francuzami.