Dzięcioł białowstęgi (Campephilus pollens) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae), występujący w północno-zachodniej części Ameryki Południowej. Jest podobny do dzięcioła czerwonoczubego i szkarłatnoczubego. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski.

Systematyka Pierwszego naukowego opisu gatunku – na podstawie holotypu pochodzącego z Kolumbii – dokonał francuski przyrodnik Karol Lucjan Bonaparte w 1845 roku, nadając mu nazwę Picus pollens. Obecnie gatunek ten umieszczany jest w rodzaju Campephilus. Wyróżnia się dwa podgatunki: C. p. pollens (Bonaparte, 1845) C. p. peruvianus (Cory, 1915).

Morfologia Średniej wielkości dzięcioł o długim, silnym, prostym i czarnym dziobie. Tęczówki od białych do różowobiałych, wokół oka naga, czarna skóra. U samców czoło, szczyt głowy i potylica jaskrawe jasnoczerwone. Pióra głowy tworzą wyraźny czub. U samic czarne. Wzdłuż boków głowy i szyi aż do karku biegnie biały pas tworzący „V” na plecach, który u nasady skrzydeł ma niewielkie czarne prążki. Przechodzi on w biały grzbiet. Pozostała część wierzchu ciała, łącznie ze skrzydłami i sterówkami czarne. Na końcach części lotek białe plamki. Gardło, broda i pierś czarne. Brzuch jak i cały spód ciała cynamonowy z czarnymi prążkami.