Zakład nie ucierpiał także podczas działań Armii Czerwonej.
Na terenie zakładu w latach 1943–1946 funkcjonowały obozy jenieckie, pierwotnie dla aliantów, a od 1945 roku dla Niemców.
Okres powojenny mały|lewo|Fragment zabudowy huty (2011)
29 stycznia 1945 roku huta „Baildon” oficjalnie została przejęta przez państwo i wybrano pierwszą Radę Zakładową, której przewodniczącym został Artur Ficek. Dwa dni później zabrano bezpośrednio z wydziałów i wywieziono do sowieckich łagrów około 400 ludzi (spośród nich po latach wróciło 5 osób). W kwietniu wznowiono produkcję. Chcąc realizować kolejne plany produkcyjne, od pierwszych lat powojennych władze komunistyczne wdrożyły idee współzawodnictwa pracy.
W 1949 roku produkcja stali była większa o 40% niż przed wojną. Zreorganizowano i zmodernizowano stare wydziały. Wybudowano nowe hale, gdzie m.in. produkowano wyroby ciągnione i łuszczone, a także rozwijano produkcję węglików spiekanych. Począwszy od 1978 roku produkcja w hucie „Baildon” zaczęła spadać we wszystkich asortymentach, a tendencja ta utrzymywała się przez całe dziesięciolecie. Zakład odczuwał także niedobory surowców i energii elektrycznej.
mały|Fragment zabudowy huty (2011)