XXIII Kongres PPS w lutym 1934 roku stał się areną ostrego starcia pomiędzy prawicą partii a elementami lewicowymi. Pod naporem lewicy w uchwałach XXIII Kongresu znalazło się hasło „dyktatury mas pracujących” (a nie dyktatury proletariatu jak formułowali ten postulat komuniści). W odróżnieniu od prawicy PPS lewicowi delegaci akcentowali na XXIII Kongresie potrzebę podjęcia przez II Międzynarodówkę rozmów z Międzynarodówką Komunistyczną. Lewicowi delegaci krytykowali ugodową taktykę przywódców partii na wobec ataków sanacji na ustawodawstwo pracy i żądali wzmożenia walki w obronie zdobyczy społecznych. Na kongresie postanowiono zwołać „specjalny kongres PPS, którego zadaniem będzie zmiana programu partii”. W pierwszych dniach stycznia 1935 r. Adam Próchnik (pseud. Henryk Swoboda), Lubodziecki (pseud. Włodzimierz Kielecki) i Bolesław Drobner zredagowali projekt programu PPS, a następnie złożyli go w Komisji Programowej Partii. Program ten, nazywany także „żółtym programem” (od koloru okładki) został wydany drukiem, a CKW PPS zgodził się aby dystrybuowała go Księgarnia Robotnicza PPS. Pierwszy jego nakład został skonfiskowany.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lewica socjalistyczna w Polsce · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.