Jest dermatofitem antropofilnym, tzn, że ludzie infekują się nim głównie od innych ludzi.
Jest to grzyb niezwiązany z glebą i nie wymagający żadnych specyficznych warunków podczas hodowli w laboratorium na sztucznych podłożach. Kolonie wyrosłe na podłożu SDA są białe o proszkowatej teksturze. Rozróżnia się go morfologicznie na podstawie rozwoju makro i mikrokonidiów o gładkich ścianach. Makrokonidia powstają bocznie w strzępkach lub w krótkich szypułkach o cienkich lub grubych ścianach, są maczugowate lub wrzecionowate, o wielkości wahającej się od 4-8 do 8–50 μm. Mikrokonidia są obfite, kuliste, gruszkowate lub o nieregularnym kształcie, o rozmiarach od 2–3 do 2–4 μm. Najbardziej spójną cechą T. mentagrophytes jest wytwarzanie kulistych mikroaleuriospor ułożonych w grupy (jak kiść winogron).
Diagnostyka Tradycyjnie T. mentagrophytes identyfikuje się na podstawie jego cech makro i mikroskopowych, a czasem cech fizjologicznych (perforacja włosa i aktywność ureazy);