Od 1893 była zaangażowana w ruch kultury etycznej, który dążył do ustanowienia systemu moralności w miejsce tradycyjnych religii. Pracując jako dziennikarka dla feministycznej gazety „Die Frauenbewegung” („Ruch Kobiet”) wydawanej przez Minnę Cauer, zainteresowała się także ideami socjalizmu i ruchu feministycznego.

W 1895 dołączyła do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec i od razu stała się jedną z liderek ruchu feministycznego. W partii należała do opozycji rewizjonistycznej, która nie wierzyła w teorie materializmu historycznego, ale dążyła do stopniowej zmiany społeczeństwa, a nie do rewolucji socjalistycznej. Próby mediacji pomiędzy proletariackimi i burżuazyjnymi kręgami feministycznymi, podejmowane przez bohaterkę, były mocno krytykowane. Jej propozycje dotyczące godzenia życia rodzinnego i zawodowego zostały odrzucone. Jej opinie w tzw. sporze o naturę kobiety były szczególnie krytykowane przez socjalistycznych autorów i autorki, takie jak Clara Zetkin, podczas gdy środowiska klasy średniej uważały jej pomysły za zbyt radykalne.