Anna Ovena Hoyer (ur. 1584 w Koldenbüttel, zm. 27 listopada 1655 w Sittwick w Szwecji) – niemiecka poetka i pisarka epoki baroku, autorka wierszy o charakterze religijnym oraz pism polemicznych i dydaktycznych. Uznawana za szwenkfeldystkę i krytyczkę luteranizmu.

Życiorys Urodziła się jako jedyna córka bogatego astronoma Hansa Ovensa (1560–1584) i jego żony Wennecke Hunnens (1567–1587). Ojciec zmarł w tym samym roku, w którym przyszła na świat. W wieku 3 lat Anna straciła matkę. Zamieszkała wówczas ze stryjem Mevesem (1555–1630) i uczyła się astronomii, literatury oraz muzyki. Otrzymała dobre wykształcenie: oprócz nauki gry na różnych instrumentach opanowała łacinę, a być może także grekę i hebrajski. Poza wujem opiekę nad nią sprawował książę Szlezwiku-Holsztyna rezydujący w Gottorf.

15 kwietnia 1599 wyszła za mąż za wysokiego urzędnika Hermanna Hoyera i przyjęła nazwisko męża, choć, co było wyjątkowe w epoce, zachowała też nazwisko panieńskie. Wniosła do małżeństwa ogromny posag w wysokości 100 000 talarów lubijskich. W tym samym roku przeprowadziła się do rezydencji męża w Hoyerswroth niedaleko Tönning, a cztery lata później zamieszkała w zamku w Tönning. W trakcie 23 lat małżeństwa urodziła prawdopodobnie co najmniej dziewięcioro dzieci.