W 1909 r. otwarto pawilon zakaźny wraz z dwoma innymi oddziałami. Choroby zakaźne były wówczas bardzo powszechne i należały do najczęstszych przyczyn zgonów. W 1919 r. szpital posiadał już 73 łóżka i był stopniowo wyposażany w inny niezbędny sprzęt medyczny. W 1927 r. oddano do użytku nową salę operacyjną ze wszystkimi udogodnieniami i sprzętami ówczesnej medycyny; zakupiono pierwszą karetkę pogotowia marki „Škoda”. Do tego czasu rannych przewożono do szpitala zwykłym samochodem przykrytych pod płachtą. W czasie II wojny światowej szpital przeszedł w ręce niemieckie. Dodano prosto wyposażony budynek do leczenia przypadków wewnętrznych, zwiększając liczbę łóżek do 214.
Po roku 1945 Do końca 1946 r. szpital posiadał 160 łóżek i 2 oddziały – chirurgiczny i wewnętrzny (pierwotnie zakaźny). Stopniowo dołączano do nich oddziały okulistyczne, laryngologiczne, a na początku lat 50. XX wieku oddziały rehabilitacyjne. W tym czasie wybudowano przychodnię zakładową do ambulatoryjnej opieki metalurgów.
Po zjednoczeniu służby zdrowia w 1952 r. powstał "" (ZÚNZ). Rok później otwarto poliklinikę zawodową, w której pracowało 3 lekarzy medycyny pracy, internista, ginekolog, neurolog i dermatolog.
W 1954 r. przeniesiono wydział wewnętrzny do zaadaptowanych budynków w Trzyńcu-Kanada, a w 1969 r. wydział rehabilitacji.