Wojny z Lamanitami Jako naczelny dowódca zaangażowany był w trzy odrębne części konfliktu z Lamanitami, stanowiącego oś całej Księgi Mormona. W ramach wewnętrznej chronologii Księgi Mormona datuje się te konflikty kolejno na 53, 51 oraz 35 rok p.n.e. W pierwszym z nich odparł połączone siły atakujących Zarahemlę Lamanitów oraz nefickich odstępców, zadając im przy tym znaczące straty. W drugim wraz z podległymi sobie żołnierzami przeciwstawił się wojskom lamanickim pod dowództwem nefickiego odstępcy Koriantumra. Wykorzystując niedostateczną obronę ziemi zarahemlskiej wdarły się one do jej wnętrza, zajmując także stołeczne miasto Zarahemla. Jak zauważają komentatorzy, przyniosło to znaczne straty cywilne pośród Nefitów, jednocześnie pozwalając Moronihahowi na koncentrację podległych mu sił. Kontynuował tym samym politykę obronną swojego ojca, polegającą na umieszczaniu elity nefickich sił zbrojnych w silnie ufortyfikowanych regionach granicznych. Wysłał następnie Lehiego z zadaniem powstrzymania maszerujących w kierunku ziemi Obfitość Koriantumra. Posunięcie to było skuteczne. Moronihah zaatakował wycofujące się w kierunku Zarahemli wrogie wojska. Wydał im krwawą bitwę, która zakończyła się zdecydowanym nefickim zwycięstwem oraz śmiercią Koriantumra.