Nefici, którzy zdołali ujść przed opisywaną ofensywą, zostali wyparci aż do ziemi Obfitość. Jak zauważają komentatorzy, zbiegli oni aż do miasta Obfitość, tam i na terenach przyległych utworzyli linię obrony wszystkich terytoriów północnych, w tym ziemi Spustoszenie. Skala lamanickiej ofensywy była przy tym większa od wszystkich do tej pory opisywanych na kartach tekstu źródłowego. Linię północnej obrony Nefitów George Reynolds utożsamiał z Przesmykiem Panamskim, choć współcześnie Kościół twierdzi jedynie ogólnie, że wydarzenia opisane w Księdze Mormona wydarzyły się na starożytnym kontynencie amerykańskim, nie podając jakichkolwiek innych szczegółów.

Stopniowo dowodzone przez Moronihaha wojska odzyskały około połowy uprzednio utraconych terenów. Zauważono, że te umiarkowane nefickie sukcesy militarne były bezpośrednim skutkiem zarówno osobistej, jak i ogólnospołecznej pokuty. Nastąpiły jednocześnie w roku 31 oraz 30 p.n.e., zgodnie z wewnętrzną chronologią Księgi Mormona. Zamęt, zniszczenie i nieszczęścia ściśle łączyły się z sytuacją moralną, w tym z elityzmem, wzrastającymi nierównościami społecznymi oraz zaprzeczaniem duchowi proroctwa. Moronihah, doskonale rozumiejąc tę zależność, głosił swym żołnierzom, zasiadając z nimi w radzie, powielając proces dobrze znany później z historii ruchu świętych w dniach ostatnich.