Stanisława Urbańczyka (1991), (1991), Mykoła Zubowa (2005), Martina Pukaneca (2009), czy Michała Łuczyńskiego (2020).
Słowo war (prasłowiańskie *varъ, *var- ‘ogień, żar’, z praindoeuropejskiego *wār- ‘ciepło’ ← *wérH-/*wṛH- ‘być gorącym’) w językach słowiańskich posiada znaczenie związane z ogniem i wysoką temperaturą, np. staro-cerkiewno-słowiańskie варъ, varǔ ‘żar’, czy staroruskie варъ, varǔ ‘słoneczny upał, znój, żar’. Związane z tym słowem jest słownictwo z zakresu kowalstwa, np. st.-rus. сварити, svariti ‘wykuć coś w wysokiej temperaturze’, czy staropolskie zwarzyć ‘spawać, skuwać na gorąco dwa kawałki żelaza’, a także współczesne rosyjskie słowa сварить, swarit ‘stapiać’, ‘spawać’, сваривать, swariwat''' ‘spawać’, сварщикъ, swarszczik, ‘spawacz’, czy сваръ, swar ‘spawanie’. Podstawą tych słów jest *sъvarъ, które składa się z przedrostka *sъ- znaczącego ‘dobry, własny’ i rdzenia *varъ ‘ogień, żar’, które prawdopodobnie pierwotnie oznaczało ‘dobry, własny ogień, żar’ lub coś podobnego. Następnie *sъvarъ rozszerzane było o odpowiedni przyrostek, np. *sъvarъ + przyrostek czasownikowy *-iti dało *sъvariti ‘wykuwać, skuwać’, z którego wywodzi się st.-rus. svariti i st.-pol. zwarzyć.