Svarogǔ, Mikołaj Rudnicki wskazał też, że zapożyczenie z awestyjskiego hvar dałoby słowiańskie *xvor-, a zapożyczenie ze staroindyjskiego swar- dałoby słowiańskie *swor-. Oleg Trubaczow także odrzucił pożyczkę ze względu na trudność wyjaśnienia spółgłoski s-, lecz ostatecznie poparł pogląd o zapożyczeniu ze st.ind. swarga, ponieważ według niego nie było możliwości skonstruowania etymologii słowiańskiej, podobnie uczynił Leo Klejn. Poza trudnościami fonetycznymi wskazuje się także na problem natury historycznej/geograficznej – języki Słowian i Indoaryjczyków nie stykały się ze sobą bezpośrednio, co dodatkowo utrudniałoby zapożyczenie. Aleksandr Szaposznikow próbował ominąć ten problem i zasugerował zapożyczenie z indoar. *svarga- ‘idący po niebie’, które miało dostać się do Słowian przez język Meotów na Krymie lub w rejonie Pontu (podobną możliwość zakładał Leo Borissoff), lecz teoria ta nadal zawiera problemy fonetyczne wymienione wcześniej. Leszek Bednarczuk przyjął zapożyczenie z prairańskiego *svar ‘słońce’ sprzed zmiany s → h, lecz wymiana tych głosek nastąpiła już w prairańskim, co utrudnia chronologię zapożyczenia.