22 lipca Mihailović spotkał się z Trifunovic-Birčaninem i Jevđevićem, a po powrocie ze spotkania liderzy chorwackich czetników zapewnili Włochów o tym, że Mihailović zdecydował się na zaprzestanie akcji przeciwko Włochom. Mihailović miał wielkie trudności w organizacji lokalnych dowódców, z którymi często nie miał kontaktu radiowego, ale był jednak świadomy, że wiele grup czetników popełniało zbrodnie na ludności cywilnej i dokonuje czystek etnicznych. Mihailović nie odrzucał jednak, ani nie podejmował żadnych działań zmierzających do zaprzestania aktów terroru. Mihailović starał się ukryć tę sytuację przed Brytyjczykami i rządem Jugosławii na uchodźstwie.

Ideologia czetników obejmowała pojęcie Wielkiej Serbii, zgodnie z którą Serbia miała stać się obszarem jednorodnym etnicznie. Czetnicy prowadzili politykę terroru, w celu wypędzenia z Serbii grup nieserbskich. Na wiosnę 1942 roku, Mihailović w swoim dzienniku napisał o tym, że z kraju należy pozbyć się mniejszości muzułmańskiej, miało się to odbyć poprzez exodus muzułmanów do Turcji lub innego kraju. W 1941 roku Mihailović wydał Instrukcije (Instrukcję), według której czetnicy mieli oczyścić terytorium Serbii z ludności nieserbskiej. Według niektórych historyków, instrukcja ta została w rzeczywistości sfałszowana przez czetnickiego dowódcę Djurišića.