Upierzenie niebiesko-czarne, z krótkim czubem na głowie. Cechą charakterystyczną tego dziwogona są często skręcone „łopatki” na długich stosinach ogona, których może brakować podczas pierzenia lub w zależności od wieku. Dzięki tej cesze łatwo można go odróżnić od mniejszego dziwogona flagosternego (D. remifer), który ma zwykle prosto zakończone ozdoby, a dziwogon rajski ma klinowato rozwidlone.
Ekologia i zachowanie Głos Ptaki te wydają donośne, nieprzyjemne dźwięki, ale także są utalentowanymi naśladowcami. Często imitują głosy małych ptaków szponiastych (Accipitriformes), ptaków z rodzaju Eudynamys, kukułki krótkoskrzydłej (Cuculus micropterus), dzięciołowatych (Picidae), dzioborożcowatych (Bucerotidae), kurtaczków (Pittidae), drozdowatych (Turdidae), tymaliowatych (Timaliidae), wilgowatych (Oriolidae) oraz ptaków z rodzajów Copsychus i Garrulax. Co ciekawe, podczas lotu dźwięki wydają także ozdobne pióra dziwogona. Niektórzy twierdzą, iż dziwogony naśladują głosy innych ptaków w sposób znacznie bardziej melodyjny niż oryginały.