Organizacja synodu nastąpiła ćwierć wieku później bezpośrednio z inicjatywy Ambrożego, biskupa Mediolanu, którego działania skupione były wokół usunięcia herezji ariańskiej z terenów cesarstwa. Wobec osłabnięcia opozycji antynicejskiej za sprawą synodów, nauczanie z 325 r. miało swoich przeciwników głównie w niektórych prowincjach naddunajskich. Jednym z synodów, na którym przyjęto postanowienia przeciwne Arianom był ten w Sirmium. To właśnie na nim nieobecni byli dwaj ariańscy biskupi z Dacji (Palladiusz, biskup Ratiarii i Sekundian, biskup Singidunum), których poglądy okazały się na tyle odbiegające od katolickiej ortodoksji, że biskup Mediolanu wystąpił do cesarza Gracjana z prośbą o zwołanie synodu, który miałby rozstrzygnąłby ich sprawę.
Choć w tym czasie w debacie wciąż obecna była koncepcja zmarłego już Liberiusza, zakładająca zwołanie do Akwilei powszechnego soboru, cesarz Zachodu oraz cesarz wschodu Teodozjusz zdecydowali ostatecznie o odbyciu się dwóch synodów generalnych – w Konstantynopolu dla prowincji wschodnich oraz w Akwilei dla zachodnich. Pierwszy z nich, został w 451 r. przez Sobór Chalcedoński uznany za sobór powszechny i znany jest pod nazwą Soboru Konstantynopolitańskiego IVox Patrum s. 191-193..