Był pracownikiem administracyjnym Uniwersytetu (od 1 lutego 1949 r.), kierownikiem Referatu Planowania Uniwersytetu i Politechniki (od 1 maja 1949 r.), a wreszcie p.o. dyrektora administracyjnego Uniwersytetu (od 10 listopada 1950 do 10 czerwca 1951 r.). Od 1 grudnia 1951 r. pracował także jako pracownik naukowo-dydaktyczny na Politechnice Wrocławskiej, najpierw jako zastępca profesora, w czerwcu 1956 r. uzyskał tytuł i stopień docenta i objął kierownictwo Katedry Ekonomii Politycznej. Pod koniec swojej pracy na Politechnice, w 1965 r., pełnił funkcję prorektora ds. rozwoju. W tym samym roku otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. Z dniem 1 października 1966 r. przeszedł do Wyższej Szkoły Ekonomicznej (od 1974 r. Akademia Ekonomiczna, obecnie Uniwersytet Ekonomiczny) we Wrocławiu na stanowisko rektora, którym był do 1979 r. W 1973 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Oprócz Uniwersytetu, Politechniki i Akademii Ekonomicznej ekonomię polityczną wykładał również na Akademii Rolniczej, Akademii Medycznej oraz Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Na emeryturę przeszedł w 1997 r.
Opublikował sześć monografii i ponad 100 opracowań naukowych, opublikowanych w językach polskim, niemieckim, rosyjskim, angielskim, francuskim i tureckim. Wypromował 34 doktorów nauk ekonomicznych.