klasy typu Pedro Nunes w Portugalii i dwa typu Gonçalo Velho w brytyjskiej stoczni Hawthorn Leslie w Hebburn nad rzeką Tyne, oraz dwa duże awiza 1. klasy projektu włoskiej stoczni OTO. Te ostatnie okręty, zamówione w 1931 roku, miały mieć według projektu wyporność standardową 2100 ton i dwukominową sylwetkę. Zamówienie to zostało jednak jeszcze w tym roku anulowane z powodów finansowych oraz silnych związków ze stoczniami brytyjskimi, po czym duże awiza zamówiono również w stoczni Hawthorn Leslie Według i , zamówienie anulowano w 1932 roku. Anulowano też budowę we Włoszech czterech okrętów podwodnych (typów Argo i Glauco) i okrętu-bazy wodnosamolotów.. W literaturze anglojęzycznej okręty te klasyfikowane były jako slupy.
Na projekt okrętów wpłynęły francuskie duże awiza kolonialne typu Bougainville. W odróżnieniu od nich, okręty projektu Hawthorn Leslie napędzane były turbinami parowymi, a nie silnikami Diesla, osiągając wyższą prędkość maksymalną, przy niewiele mniejszym zasięgu. Również łączyły one stosunkowo silne uzbrojenie artyleryjskie z dobrą dzielnością morską i dużym zasięgiem pływania. Podobnie jak awiza francuskie, otrzymały imiona żeglarzy i odkrywców portugalskich.