W 1915 awansowano go na stopień kapitana.

Po wybuchu powstania wielkopolskiego zgłosił się do służby jako lekarz w Gnieźnie. 1 stycznia 1919 dostał przydział do Jarocina. Następnie objął stanowisko lekarza garnizonowego i ordynatora dwóch szpitali wojskowych na terenie Jarocina, a potem został naczelnym lekarzem odcinka zachodniego frontu wielkopolskiego. Zasiadał również w komisji lekarskiej mobilizacyjnej i komisji inspekcji sanitarnej. Mimo tych zadań pisał i publikował artykuły naukowe z zakresu pulmonologii i kardiologii.

Po ustaniu walk pełnił funkcje społeczne. Był prezesem poznańskiego oddziału PCK, Towarzystwa Pomocy Polakom na Obczyźnie, a także współzałożycielem Stowarzyszenia Lekarzy Internistów i Związku Weteranów Powstań Narodowych. Interesował się motoryzacją. Był jednym z członków założycieli Wielkopolskiego Klubu Automobilistów i Motocyklistów. Był zastępcą prezesa tego klubu, generała Kazimierza Raszewskiego, a od listopada 1924 do stycznia 1927 był jego prezesem. Zamieszkiwał w Poznaniu kolejno przy Wałach Wazów 22 (obecnie ul. Wieniawskiego), na ulicy 27 Grudnia, przy Teatrze Polskim oraz przy ulicy Wielkiej 15. W 1926 został odznaczony Mieczami HallerowskimiDziennik Poznański, R.68, nr 146 (29 czerwca 1926), s. 3..