Przechodzi on na grzbiecie w białe i czarne pręgi, które rozciągają się aż do początku ogona. Ogon od ciemnobrązowego do czarnobrązowego. Spód ciała w czarne prążki na płowobrązowym tle. Skrzydła od brązowoczarnych do czarnych. Długość ciała 32–34 cm, masa ciała 230–253 g.
Brązowawo-czarne ubarwienie grzbietu pozwala go odróżnić od dzięcioła szkarłatnoczubego.
Zasięg występowania Dzięcioł pręgogrzbiety występuje na zachodnich zboczach Andów oraz przylegających do nich nizinach w pasie od południowo-zachodniej Kolumbii poprzez zachodni Ekwador, aż do północno-zachodniego Peru. Zamieszkuje tereny od poziomu morza do 1100 m n.p.m. w Kolumbii i do 800 m n.p.m. w Ekwadorze i Peru, gdzie sporadycznie obserwowany był wyżej – do 1500 m n.p.m. Dzięcioł pręgogrzbiety jest gatunkiem osiadłym. Zasięg jego występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 245 tys. km².
Ekologia Jego głównym habitatem są nizinne i górskie wilgotne lub suche lasy liściaste, ich obrzeża oraz wysokie lasy wtórne powstałe w wyniku naturalnego lub sztucznego odnowienia zniszczonych lasów pierwotnych. Jest gatunkiem sympatrycznym z dzięciołem wspaniałym. Żeruje na pniach dużych drzew oraz na martwych gałęziach.