Po zakończeniu wojny znaczna część rakiet oraz zaangażowanego w ich rozwój i produkcję personelu została przechwycona przez wojska aliantów, szczególnie dużo przez wojska USA. To właśnie w Stanach Zjednoczonych miały miejsce pierwsze loty suborbitalne w celach naukowych. Nastąpił rozwój nowych konstrukcji zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w innych krajach, w tym w Polsce, w ramach programu Meteor. Większość rakiet suborbitalnych wykorzystywanych od lat 50. miała silniki na stały materiał pędny. Obecnie coraz częstsze jest wykorzystywanie silników na ciekłe materiały pędne lub silników hybrydowych.
Zastosowania Rakiet suborbitalne wykorzystywane są do sondażu atmosfery, tj. do wykonywania pomiarów na dużych wysokościach, niedostępnych dla balonów stratosferycznych. Częste są również badania wykorzystujące panujące w rakiecie przez pewien czas lotu warunki mikrograwitacji. Pułap lotu wielu rakiet pozwala na prowadzenie obserwacji astronomicznych bez zakłóceń atmosferycznych. Warunki panujące na rakietach pozwalają również na walidację technologii kosmicznych, rakietowych oraz militarnych. Rakiety suborbitalne wykorzystywane są również szeroko w celach edukacyjnych, czego przykładem są loty rakiety REXUS. W roku 2021 rozpoczęły się pierwsze suborbitalne, turystyczne loty kosmiczne.
Zobacz też Rakieta nośna Wyrzutnia rakietowa Kosmodrom
Przypisy
Kategoria:Rakiety