Podczas prób okręt rozwinął prędkość 22,15 węzłów przy ciągu wymuszonym (oceniano, że przy dobrej pogodzie może rozwinąć 22,5 węzła). Na początku I wojny światowej krążownik był zdolny do rozwinięcia 19 węzłów. Zapas paliwa – węgla wynosił normalnie 700 ton, a maksymalnie 1000 ton. Maksymalny zapas węgla był wyjątkowo duży jak na okręty tej wielkości i pozwalał na uzyskanie dużego zasięgu ok. 10 000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów, odpowiedniego do służby w portugalskim imperium kolonialnym.
Wyposażenie Okręt miał elektrownię w postaci maszyn pomocniczych napędzających prądnice. Wyposażony był w trzy reflektory bojowe. W 1902 roku, jako pierwszy w marynarce portugalskiej, otrzymał doświadczalnie radiostację. W 1911 roku wyposażono go w dalmierze optyczne, również jako pierwszy w marynarce Portugalii.
Służba thumb|Obraz krążownika po wejściu do służby, pod banderą królewską thumb|„Almirante Reis” „Dom Carlos I” był największym okrętem marynarki portugalskiej przez cały okres swojej służbyNa podstawie i . Banderę portugalską podniesiono na nim 8 lipca 1899 roku. Jako najnowocześniejsza jednostka floty, używany był, oprócz normalnej służby, do celów reprezentacyjnych.