Goya był utalentowanym i wziętym portrecistą, jego karierze nie zaszkodziła głuchota, na którą cierpiał po przebytej w 1792 roku chorobie. Malował członków rodziny królewskiej, arystokracji, burżuazji, duchownych, polityków, bankierów, wojskowych oraz ludzi związanych z kulturą. Często portretował też swoich przyjaciół z kręgu liberałów i ilustrados. Był miłośnikiem teatru i namalował podobizny znanych aktorów i aktorek takich jak: Rita Luna, Rosario Fernández „Tyranka” czy Isidoro Máiquez. Antonię Zárate sportretował dwukrotnie. Drugi portret z 1811 znajduje się w Ermitażu w Petersburgu, możliwe, że został wykonany pośmiertnie na podstawie starszego portretu. Na obu portretach twarz i fryzura aktorki są niemal identyczne, obrazy różnią się strojem i tłem.
Data powstania portretu z National Gallery nie jest znana, nie można go też powiązać z żadnym konkretnym momentem w jej życiu. Portret jest datowany na ok. 1805–1806 na podstawie stylu i palety malarza, oraz stroju i fryzury aktorki, typowych dla pierwszej dekady XIX wieku. Jednak w tym okresie aktorka najprawdopodobniej przebywała we Francji. Według Calva Serrallera strój i sposób przedstawienia postaci są zbliżone do innych portretów Goi takich jak Dama w mantyli i baskinii oraz Portret damy z wachlarzem powstałych między 1800–1807.