Dzienniki od początku wzbudzały kontrowersje. Historycy stwierdzili to, że Adolf Hitler, od kiedy cierpiał na chorobę Parkinsona, preferował dyktowanie zamiast własnoręcznego pisania. Kierownictwo gazety odpierało zarzuty, uznając dzienniki za prawdziwe. Wysoko postawieni eksperci, w tym niemiecki historyk Eberhard Jäckel i brytyjski profesor Hugh Trevor-Roper, wstępnie potwierdzili autentyczność zapisów. Jednak wielu biografów Adolfa Hitlera i adiutantów kanclerza zaprzeczało prowadzeniu dzienników przez niego. Trzy z siedmiu tomów zostały zbadane w Federalnym Urzędzie Policji Kryminalnej w Wiesbaden oraz w Berlińskim Federalnym Urzędzie Badań Materiałowych. Okładki, papier i kleje zawierały materiały opracowane po II wojnie światowej. Analizy przeprowadzone przez przedstawicieli wszystkich trzech urzędów potwierdzały fałszerstwo. Dziennik zataił raport o fałszerstwie. Opublikowano tylko część ekspertyzy, która wydawała się potwierdzać autentyczność dzienników. W dniu 5 maja 1983 roku funkcjonariusze niemieckiej Federalnej Policji Kryminalnej ogłosili to, że dzienniki są sfałszowane.