Efekty starań komitetu okazały się rozczarowujące. W pierwszym roku zebrano około 676 000 franków, z czego urzędnikom wypłacono 125 000 franków, Bugatti i Delage otrzymały po 100 000 franków, zaś SEFAC przekazano jedynie 50 000 franków.
Na głównego projektanta samochodu został wyznaczony Émile Petit, który w latach dwudziestych projektował samochody typu voiturette dla marki Salmson. Ponadto projektantem podwozia był Edmond Vareille. Z uwagi na mały budżet, Petit zdecydował się opracować tradycyjną konstrukcję podwozia. Na przednie zawieszenie składały się wahacze i sprężyny śrubowe, a na tylne – oś napędowa i sprężyny śrubowe. Układ przeniesienia napędu stanowiła czterostopniowa elektromagnetyczna skrzynia biegów Cotal. Pojazd był napędzany przez ośmiocylindrowy silnik o pojemności 2771 cm³. Silnik ten składał się w dwóch przeciwległych czterocylindrowych bloków z własnymi wałami korbowymi (obracającymi się w przeciwnych kierunkach), opartych na wspólnej skrzyni korbowej. W silniku zastosowano dwa wałki rozrządu w głowicy, dwa gaźniki Solex, a także sprężarkę. Moc silnika wynosiła 250 KM, co było najsłabszą wartością spośród wszystkich samochodów klasy 750 kg.